Verhaal
Duurzaamheid

Voor mij begint No-Ending Art bij het idee dat niets ooit echt “klaar” is. Elk werk dat ik maak is een moment in een langer proces van materiaal, tijd en verandering. Ik geloof niet zo in perfectie of een definitief eindpunt, ik zie liever groei, verval, herstel en hergebruik.

Duurzaamheid is voor mij geen label, maar een manier van leven en werken. Ik werk met vaak al bestaande materialen die ik opnieuw gebruik en in een ander ‘jasje’ steek. Door ze uit hun oorspronkelijke context te halen, nodig ik uit om er op een nieuwe manier naar te kijken. Ik vind het mooi wanneer mensen zich afvragen: wat is dit eigenlijk voor materiaal? Dat moment van twijfel en verwondering is belangrijk, het laat zien dat iets wat afgedankt leek of een andere functie had, opnieuw waarde en betekenis kan krijgen. Mijn kunst is geen eindproduct om alleen naar te kijken, maar een onderdeel van een doorlopende cyclus tussen mens, materiaal en natuur.

In een snelle wereld is langzaam werken bijna een stille vorm van verzet. In mijn kunstbeleving gaat het over:

• aandacht boven haast
• proces boven product
• aanwezigheid boven consumptie

Duurzaamheid als denkwijze
In mijn werk gaat duurzaamheid niet alleen over wat ik gebruik, maar vooral over hoe ik kijk. Ik vertraag. Ik kies bewust. Ik werk met aandacht. In een wereld die snel consumeert en vervangt, kies ik liever voor even stilstaan.

Bewustwording bij de kijker
Wanneer mensen zich afvragen welk materiaal ze zien, ontstaat er bewustzijn. Ze kijken langer, aandachtiger. Dat moment van verwondering vertraagt. Zo wordt duurzaamheid niet alleen iets in het werk, maar ook in de ervaring, waarderen en opnieuw verbinden met materiaal.